[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Προσφώνησις του Θεοφιλ. Επισκόπου Ευμενείας κ.Ειρηναίου ενώπιον της Α.Θ.Π. Του Οικουμενικού Πατριάρχου κκ Βαρθολομαίου επί τη εις Επίσκοπον χειροτονία αυτού κατά την εν τοις Πατριαρχείοις επακολουθήσασαν δεξίωσιν (8 Δεκεμβρίου 2019)

Back
Back

Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος!

Παναγιώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα,
Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,
Σεβαστοὶ Πατέρες, Ὁσιώτατοι Μοναχοί, Ὁσιώταται Μοναχαί,
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Δόξαν, αἶνον καὶ εὐχαριστίαν ἀναπέμπω τῷ ἐν Τριάδι Ἁγίᾳ ὑμνουμένῳ Θεῷ ἡμῶν, διὰ τὸ ἄπειρον ἔλεος καὶ τὴν πολλὴν Αὐτοῦ εὐσπλαγχνίαν, ἃ ἐξέχεεν ἐπ’ ἐμέ, τὸν ἐλάχιστον ἐν τοῖς λειτουργοῖς Του· τὸν καταξιώσαντά με ἀναχθῆναι, μόλις πρὸ ὀλίγου, εἰς τὸν ὕπατον τῆς ἱερωσύνης βαθμόν, αὐτὸν τοῦ Ἐπισκόπου, προτάσει τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ Αὐθέντου μου, κυρίου μοι κυρίου Βαρθολομαίου, ὁμοφώνῳ, δέ, ψήφῳ καὶ δοκιμασίᾳ τῆς περὶ Αὐτὸν Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου.
Ὑψίστη ἡ διαγενομένη μοι τιμή! Μέγιστον, ὅμως, καὶ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης τῆς Ἀρχιερατικῆς διακονίας καὶ μαρτυρίας! Πολλῷ δέ, μᾶλλον, ὅταν ἡ σκυτάλη αὐτῆς παραδίδεται ἐνταῦθα, εἰς τὰς αὐλὰς τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, τῆς Πρωτοθρόνου ἐν τιμῇ, ἐν εὐθύναις καὶ ἐν θυσίαις. Ἐνταῦθα! Εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν! Εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Γένους ἡμῶν, εἰς τὸ ἱστορικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρον! Εἰς τὸ ταπεινὸν καὶ μαρτυρικὸν Φανάριον, τὴν σταθηρὰν καὶ ἀκλινῆ πυξίδα τῆς νοητῆς νηὸς τῆς κατὰ ἀνατολὰς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας! Ἐνταῦθα! Ὅπου καὶ τὸ ἱερώτατον σύμβολον τῆς νεωτέρας ἱστορίας τοῦ Γένους ἡμῶν, ἡ ἐπὶ σχεδὸν δύο ἑκατονταετίας ἐσφραγισμένη πύλη τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε΄, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία βοᾷ ἀσιγήτως πρὸς πάντας διὰ τῆς εὐλάλου αὐτῆς σιωπῆς ὅτι «ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος»! Καὶ εἰς τὸν φοβερὸν καὶ καθηγιασμένον τοῦτον τόπον, εἰς τὰ ἐνδότερα τοῦ ἱλαστηρίου τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, διὰ τῆς χάριτος τοῦ πανσθενουργοῦ καὶ τελεταρχικοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἔλαβον ἐκ τῶν παναχράντων καὶ τιμίων χειρῶν τοῦ Πατριάρχου μου τὸ μέγα τῆς Ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα καὶ κατέστην μέλος τῆς τιμίας Ἱεραρχίας τοῦ Πρώτου ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ Θρόνου.
«Τί ἂν θέλοι τοῦτο εἶναι;» διερωτῶμαι, ὁμοῦ μετὰ τῶν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ἐν Ἱεροσολύμοις συνηθροισμένων Ἀποστόλων, ὅτε τὸ Πνεῦμα κατῆλθε τὸ Ἅγιον ἐν πυρίναις γλώσσαις. Τί ἂν θέλοι, ἆρά γε, τὸ τοῦ Ἐπισκόπου ἀξίωμα εἶναι;
Κατὰ τὸν Ἰσίδωρον Πηλουσιώτην ὁ Ἐπίσκοπος «τύπος ὡς τοῦ Χριστοῦ, τὸ ἔργον Ἐκείνου πληροῖ» καὶ κατὰ τὸν Κλήμεντα Ρώμης προχειρίζεται «ἵνα, ἐπὶ τῆς Χριστοῦ καθέδρας καθεσθείς, τὴν αὐτοῦ Ἐκκλησίαν εὐσεβῶς οἰκονομῇ». Εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος συνεχίζει καὶ πραγματώνει, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ σωτηριῶδες ἔργον τοῦ Πρώτου καὶ Μεγάλου Ἀρχιερέως ἐν τῷ κόσμῳ καὶ ἐν τῇ ἱστορίᾳ: τὴν παντὶ καιρῷ καὶ τρόπῳ ἀναζήτησιν τοῦ ἀπολωλότος προβάτου καὶ τὴν ἐπαναφορὰν αὐτοῦ εἰς τὴν μίαν ὑπ’ αὐτὸν ποίμνην. Εἶναι «ὄργανον Θεοῦ τεταγμένον εἰς τὸ πτερῶσαι ψυχάς, ἁρπάσαι κόσμου καὶ δοῦναι Θεῷ, εἰσποιῆσαι τὸν Χριστὸν ἐν ταῖς καρδίαις καὶ Θεὸν ποιῆσαι τὸν ἄνθρωπον».
Εἰς τὴν ζωήν, συνείδησιν καὶ παράδοσιν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, ὁ Ἐπίσκοπος, ἔχων ὡς κέντρον καὶ βάσιν τῆς διακονίας αὐτοῦ τὴν τέλεσιν τῆς Θείας Εὐχαριστίας, εἰς τὴν ὁποίαν συνοψίζεται ἡ ἐμπειρία τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῶν πιστῶν, καθίσταται ὁ ἄγρυπνος φύλαξ τῆς εὐσεβείας καὶ ὁ ἐγγυητὴς τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς καὶ τῆς ἀκαινοτομήτου παρακαταθήκης τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως.
Ἐνώπιον τοιαύτης τιμῆς καὶ εὐθύνης εὑρισκόμενος, ἀναλογίζομαι τοὺς λόγους τοῦ τῆς Σηλυβρίας γόνου καὶ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νεκταρίου, ὅτι «ὅσον ἀναβαίνει τις τὰς βαθμίδας τῆς ἱερωσύνης, τόσον δέον νὰ κατέρχηται εἰς βάθος ταπεινώσεως.». Διὸ καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν ἐκ τοῦ Παναγάθου Θεοῦ Χάριν, ἵνα θεραπεύῃ τὰ πολλά μου ἀσθενῆ καὶ τὰ ἔτι περισσότερα ἐλλείποντα ἀναπληροῖ.
Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει διὰ νὰ ἀγωνιᾷ, διὰ νὰ διδάσκῃ, διὰ νὰ συγχωρῇ, διὰ νὰ ἁγιάζῃ. Καὶ ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἀκριβῶς ὁ νυμφαγωγὸς τοῦ μυστηρίου τούτου τῆς Ἐκκλησίας -μὲ τὴν ὁποίαν καὶ ταυτίζεται- καὶ συμπορεύεται μετὰ τοῦ ποιμνίου του ἕως αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ἔχων ὡς ὅραμα καὶ στὸχον μοναδικὸν τὴν εἴσοδον πάντων εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας καὶ τὴν ἐπιστροφὴν εἰς τὸν εὐλογημένον κῆπον τῆς Ἐδέμ, εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία, ὡστόσο, καίτοι ὑπάρχει ἐν τῷ κόσμῳ, παραμένει, ταυτοχρόνως, ἐκτὸς τῶν σχημάτων τοῦ κόσμου τούτου. Ὑπάρχει ἐν τῷ κόσμῳ διὰ νὰ διακονῇ ἐν αὐτοθυσιαστικῇ ἀγάπῃ τὸν κόσμον καὶ τὸν ἄνθρωπον. Νὰ τὸν προσλαμβάνῃ καὶ νὰ τὸν μεταμορφώνῃ ἐν Χριστῷ. Καὶ ὁ πρῶτος διάκονος τοῦ μυστηρίου τούτου εἶναι ὁ εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ ἱστάμενος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας. «Οἴδατε», λέγει  ὁ Κύριος εἰς τὸ κατὰ Μᾶρκον ἅγιον Εὐαγγέλιον, «ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτως δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὅς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος καὶ ὃς ἂν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν». Αὕτη, δέ, ἡ ἐντολὴ πραγματοῦται ἀδιαλείπτως εἰς τὸ κατάστικτον τοῖς μώλωψιν ἀλλὰ ἀεὶ πανσθενουργὸν Φανάριον, τὸ ὁποῖον διαχρονικῶς φαίνει τὴν ἀλήθειαν τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς αὐθεντικῆς ἐμπειρίας τῶν Ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων καὶ φωταγωγεῖ ἅπαν τὸ τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας στερέωμα.
Τὸ χρέος τῆς θυσιαστικῆς ἐν ἀγάπῃ διακονίας τῆς Μητρὸς καὶ Πρωτοθρόνου μαρτυρικῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ὑπῆρξεν ἀρχῆθεν ὁ ὁδοδείκτης τῆς πορείας αὐτῆς ἐν τῇ ἱστορίᾳ· ὁ καταστατικός αὐτῆς χάρτης. Καὶ ὁ ρόλος αὐτός, τῆς κενωτικῆς ἕως αὐτοθυσίας προσφορᾶς, παρεδόθη αὐτῇ ἄνωθεν, ὑπὸ τοῦ Κυρίου τῆς ἱστορίας, καὶ οὐκ ἐξ ἀνθρώπων. Αὕτη, ἡ Προκαθημένη τῆς ἀγάπης, ἐνδεδυμένη τὸν πορφυροῦν χιτῶνα τῶν αἱμάτων καὶ περιεζωσμένη τὸ λέντιον τῶν ἀσκητικῶν ἱδρώτων τῶν τέκνων της, ὑπενθυμίζει τοῖς πᾶσι τὸν λόγον τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν ρόλον τῶν ποιμένων Αὐτῆς: τὴν διακονίαν τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Σώματος, ἵνα πάντες ἓν ὦμεν, καθ’ ὅτι «ἓν σῶμα οἱ πολλοὶ ἐσμέν».
Ἐνταῦθα, εἰς τὴν Ἑπτάλοφον Βασιλεύουσαν Πόλιν, εἰς τὸ πανίερον τοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρον, τοῦ ὁποίου τὴν δόξαν ἀντιλαλοῦν οἱ αἰῶνες, ἀναζῇ, κατὰ τὸν ἀλήστου μνήμης Νικομηδείας Συμεών, τὸ πνεῦμα τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ρυθμίζεται ἡ ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς ἀνακαίνισιν καὶ νέαν ἐπάνθησιν.
Ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία γνωρίζει πῶς νὰ ἀγαπᾷ, γνωρίζει πῶς νὰ συγχωρῇ, γνωρίζει νὰ περιμένῃ, διότι γνωρίζει καλῶς τὴν ταυτότητά της. Δὲν ἀποκάμνει, δὲν κάμπτεται, δὲν νικᾶται. «Δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν». Διότι, ὅπως καὶ πάλιν ἀναφέρει ὁ τῆς Νικομηδείας μακαριστὸς Μητροπολίτης Συμεών: «Ὑπεράνω τοῦ θεοτεύκτου τούτου θεσμοῦ ἀγρυπνεῖ ὁ Δομήτωρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἀόρατος Θεός. Καὶ εἰς τὴν μυροβόλον αὔραν τῆς ἀνοίξεως, εἰς τὸ ἆσμα τῆς ἀηδόνος, εἰς τὸ κελάρισμα τοῦ ρυακιοῦ, ἀντιλαλεῖ ἡ θεϊκὴ φωνή: ʺἸδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμὶ πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.ʺ». 
Αὕτη ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν ἡ ἀποστολὴ αὐτῆς. Καὶ ἡ αὐτὴ παραμένει ἕως τῆς σήμερον καὶ θὰ συνεχίσῃ ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Διὸ καὶ οἱ διάκονοι τοῦ μυστηρίου τούτου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν, «ἀγαπῶσι πάντας καὶ ὑπὸ πάντων διώκονται, ἀγνοοῦνται καὶ κατακρίνονται, θανατοῦνται καὶ ζωοποιοῦνται, πτωχεύουσι καὶ πλουτίζουσι πολλούς· πάντα ὑστεροῦνται καὶ ἐν πᾶσι περισσεύουσι· ἀτιμοῦνται καὶ ἐν ταῖς ἀτιμίαις δοξάζονται, λοιδοροῦνται καὶ εὐλογοῦσιν, ὑβρίζονται καὶ τιμῶσιν, πολεμοῦνται καὶ διώκονται καὶ τὴν αἰτίαν τῆς ἔχθρας εἰπεῖν οἱ μισοῦντες οὐκ ἔχουσι», ὡς ἀναφέρεται εἰς τὴν Πρὸς Διόγνητον Ἐπιστολὴν.
Διό, καὶ πάλιν καὶ πολλάκις, εὐχαριστῶ Ὑμᾶς, Παναγιώτατε καὶ Θειότατε Πάτερ καὶ Δέσποτα, διὰ τὴν ὑψίστην πρὸς ἐμὲ τιμήν, ὅπως καταστῶ κοινωνὸς καὶ συγκυρηναῖος τοῦ σταυροῦ τοῦ πάθους καὶ τοῦ μυστηρίου τοῦ Θρόνου τούτου καὶ ὑπόσχομαι, ἐνώπιον τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τὴν διὰ βίου ἀφοσίωσιν καὶ ὑπακοήν μου εἰς Ὑμᾶς καὶ εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν. «Οὐ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου», ἕως οὗ ἀναλωθῶ ὅλως ὑπὲρ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, διὰ τὴν ὁποίαν ἐπιθυμῶ νὰ εἶμαι καὶ νὰ γίνωμαι χαρὰ καὶ γλυκασμός. Προσέτι εὐχαριστῶ καὶ εὐγνωμονῶ Ὑμᾶς διὰ τὴν δοθεῖσάν μοι Πατριαρχικὴν ἐντολὴν καὶ εὐλογίαν, ὅπως συνεχίσω τὴν διακονίαν μου εἰς τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἱερὰν Πατριαρχικὴν καὶ Σταυροπηγιακὴν Μονήν, ἥτις ἐπλήρωσεν χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης τὴν καρδίαν μου. Εὔχεσθε, παρακαλῶ, διὰ τὴν κατὰ Θεὸν προκοπὴν τῆς ἡμετέρας συνοδείας. Ἡ ποίμνη μικρά, «ἀλλ’ οὐκ ἐπὶ κρημνῷ φερομένη», ὡς λέγει ὁ Ὑμέτερος προκάτοχος, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. «Στενή μοι ἡ μάνδρα, πλήν, εὐχαῖς Ὑμῶν, λύκοις ἀνεπίβατος· οὐ παραδεχομένη ληστὴν οὐδ’ ὑπερβαινομένη κλέπταις ξένοις». 
Ὡσαύτως παρακαλῶ τοὺς περὶ Ὑμᾶς Σεβασμιωτάτους Συνοδικοὺς Ἁγίους Ἀρχιερεῖς, οἵτινες, ἀποδεχθέντες εὐμενῶς τὴν πρότασιν Ὑμῶν, ὁμοφώνως ἐξέλεξαν τὴν ἐλαχιστότητά μου εἰς τὸ τοῦ Ἐπισκόπου ἀξίωμα, ὅπως δεχθοῦν τὴν ἔκφρασιν τῶν πλέον εἰλικρινῶν εὐχαριστιῶν μου καὶ τὴν υἱικήν μου εὐγνωμοσύνην διὰ τὴν ἐπιδειχθεῖσαν πρὸς τὸ ταπεινόν μου πρόσωπον τιμὴν καὶ ἐμπιστοσύνην.
Ἰδιαιτέρως εὐχαριστῶ καὶ εὐγνωμονῶ πάντας ὑμᾶς, τοὺς προσελθόντας εἰς τὴν χαρὰν ταύτην τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας. Τοὺς Σεβασμιωτάτους καὶ Θεοφιλεστάτους ἁγίους ἀδελφούς, τοὺς εὐλαβεστάτους κληρικούς, προεξαρχούσης τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς, τοὺς Μοναχοὺς καὶ τὰς Μοναχὰς καὶ πάντας, ἀνεξαιρέτως, τοὺς λοιποὺς καὶ λοιπὰς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφάς. Ἐκζητῶ τὰς πρὸς Κύριον εὐχὰς πάντων ὑμῶν.
Εὐγνωμόνως καὶ εὐλαβικῶς στρέφω τὴν σκέψιν μου, κατὰ τὴν ἱερὰν ταύτην στιγμήν, πρὸς τοὺς μακαριστοὺς γονεῖς μου, Κωνσταντῖνον καὶ Γεωργίαν, καὶ εἰς τοὺς κατὰ σάρκα ἀδελφούς, συγγενεῖς καὶ οἰκείους μου.
Καὶ νῦν ὁ λόγος διὰ τὸν πολυτίμητον τῆς ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας Πρωθιεράρχην καὶ διδάσκαλον, τὸν πολιὸν καὶ πολυσέβαστον Γέροντά μου, τὸν Σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κρήτης κ.κ. Εἰρηναῖον. Ὅσους καὶ οἱουσδήποτε λόγους καὶ ἂν ἐπιστρατεύσω, θὰ ἀποβοῦν πτωχοὶ διὰ νὰ ἐκφράσουν τὸν ἄπειρον σεβασμὸν καὶ τὴν υἱικήν μου ἀγάπην πρὸς τὸ πρόσωπόν του. Σᾶς ὀφείλω, Γέροντα, τὸ πᾶν! Δὲν θὰ παύσω, ἐν ὅσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω, νὰ εὐχαριστῶ τὸν Κύριόν μου καὶ τὴν Παναγίαν Μητέρα Του διὰ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην στιγμὴν τῆς συναντήσεώς μας, ὅτε ἤμην δωδεκαετὴς μαθητής. Ἔκτοτε, κατὰ τὸ ψαλμικόν, ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω Σας! Σεῖς μὲ ἐνεπνεύσατε! Σεῖς μὲ ἐκρατήσατε! Σεῖς μοῦ ἐνεσπείρατε τὴν ἀγαπην πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν Του, πρὸς τοὺς Ἁγίους, πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ὅλως ἰδιαιτέρως, καὶ πρὸς ὁ,τιδήποτε τὸ σχετικὸν μὲ τὴν Ρωμηοσύνην, τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης, τὰς ἀλησμονήτους πατρίδας, τὴν Πόλιν τῶν Πόλεων, τὴν Πόλιν τῶν θρύλων καὶ τῆς ἱστορίας ἡμῶν. Ταπεινῶς δέομαι ὅπως ὁ τῆς δόξης Κύριος χαρίζῃ Ὑμῖν ἔτη πάμπολλα καὶ καρποφόρα διὰ τὴν προσφιλῆ τῇ Μητρὶ Ἐκκλησίᾳ ἀναδενδράδα τῆς κατὰ Κρήτην Ἐκκλησίας. 
Ὡσαύτως εὐχαριστῶ ἐκ βάθους καρδίας τὸν καλὸν κἀγαθὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου, κ.κ. Δαμασκηνόν, διὰ τὴν ἀγάπην καὶ στήριξιν αὐτοῦ.
Ἐκ βάθους καρδίας εὐχαριστῶ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ὅλων τῶν βαθμίδων, τοὺς Καθηγητὰς καὶ τοὺς συμφοιτητάς μου εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν Βελιγραδίου, εἰς ἀμφότερα τὰ Τμήματα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εἰς τὸ Τμῆμα Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν τοῦ Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου καί, τέλος, εἰς τὸ Ἵδρυμα Μελετῶν Χερσονήσου τοῦ Αἵμου.
Μὲ ἰδιαιτέραν συγκίνησιν μιμνήσκομαι τὰ ἔτη τῆς διακονίας μου εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, ὡς διακόνου, καὶ εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Ἁγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, ὡς ἐφημερίου αὐτῆς, ὡς καὶ τὰ ἔτη τῆς μαθητείας μου εἰς τὸν πάντερπνον καὶ μυροβόλον ἁγιοτόκον Ἄθωνα, τὸ Περιβόλιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τὸ ὁποῖον, ἤδη ἀπὸ τῆς νεότητός μου, ἔθελξε τὴν ψυχήν μου καὶ ἔθρεψεν τὴν πίστιν μου. Ὑποκλίνομαι βαθυσεβάστως εἰς τὴν Βατοπαιδινὴν ἀδελφότητα καὶ εἰς τὸν Γέροντα καὶ Καθηγούμενον αὐτῆς, Ἀρχιμανδρίτην Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος, μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ ἀδελφῶν καὶ πατέρων, ἐστήριξαν ἐνθουσιωδῶς τὸ πρὸ δεκαεπταετίας ξεκίνημα τῆς ἡμετέρας ἀδελφότητος, εἰς τὸ Ἱερὸν Βατοπαιδινὸν Κελλίον τοῦ Ἁγίου Προκοπίου, καὶ ἀδιαλείπτως, ἕως τῆς σήμερον, στηρίζουν αὐτὴν ἀνιδιοτελῶς.
Εὐχαριστῶ τὴν ἡμετέραν συνοδείαν, τὸ δῶρον τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ εἰς τὴν ζωήν μου, μετὰ τῆς ὁποίας, ἐπὶ δεκαεπτὰ ἔτη συνεπορεύθημεν καὶ θὰ συνεχίσωμεν, Θεοῦ εὐδοκοῦντος, τὴν συμπόρευσιν ἡμῶν ὡς ἐδιδάχθημεν, ἀθορύβως καὶ ταπεινῶς, ὑπὸ τὴν ἄγρυπνον μητρικὴν στοργὴν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ τὴν πατρικὴν προστασίαν τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου Αὐτῆς, Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ Πατρὸς ἡμῶν, κ.κ. Βαρθολομαίου.
Εἰς τὴν ἀπαρχὴν ταύτην τῆς Ἐπισκοπικῆς μου διακονίας ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ ἐξαιτοῦμαι τὰς θεοπειθεῖς πρεσβείας τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Κυρίας τῶν Ἀγγέλων, τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Εἰρηναίου, τῶν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, καὶ Νεκταρίου Πενταπόλεως, τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Ἐρημίτου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἐνεννήκοντα καὶ ὀκτὼ θεοφόρων Πατέρων καὶ τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ καὶ Σωφρονίου τοῦ ἐν Ἔσσεξ. 
Ἐξαιρέτως μνημονεύω τοὺς κτίτορας τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ πάντας τοὺς προαπελθόντας πατέρας καὶ ἀδελφοὺς αὐτῆς. Τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Γρηγόριον τὸν Στ΄, τὸν καὶ ἐπαναβεβαιώσαντα τὴν Σταυροπηγιακὴν ἀξίαν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς, καὶ τὸν ἁγιώτατον Πατριάρχην Σερβίας Παῦλον, ἐκ τοῦ ὁποίου, κατὰ τὰ ἔτη τῶν σπουδῶν μου ἐν Σερβίᾳ, πολλὰ ἐδιδάχθην. Τοὺς ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς διατελέσαντας Ἐπισκόπους, Κρήτης Τιμόθεον, Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου Ἀγαθάγγελον καὶ Νικηφόρον, Ἱεραπύτνης καὶ Σητείας Φιλόθεον καὶ Γάνου καὶ Χώρας Νεκτάριον· ἰδίᾳ, δέ, τὸν ἄμεσον προκάτοχόν μου Εὐμενείας Μάξιμον. Ἐξαιτοῦμαι τὰς πρὸς Θεὸν εὐχὰς καὶ μεσιτείας αὐτῶν, ὁμοῦ μετὰ τῆς μακαριστῆς Γεροντίσσης Θεοσέμνης, Καθηγουμένης τῆς ἐν Χανίοις Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγῆς.
Εὐλαβῶς, τέλος, προσκυνῶ τὸ χῶμα τῆς εὐλογημένης ἰωνικῆς γῆς, τὸ ποτισθὲν ἐκ τῶν τιμίων αἱμάτων νέφους πυκνοῦ χριστιανῶν μαρτύρων, ἐν ᾗ εὑρίσκεται καὶ ἡ λαχοῦσά μοι ἐπαρχία Εὐμενείας.

Παναγιώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα,

Κατακλείω τὴν προσλαλιὰν ταύτην, διὰ τῶν γλυκυτάτων καὶ βαθυστοχάστων λόγων τοῦ ἐραστοῦ τῆς Ρωμηοσύνης καὶ τοῦ Φαναρίου, μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πέργης, κυροῦ Εὐαγγέλου.
«Ἡ Ρωμηοσύνη ρίχτηκε στὸν κόσμο σὰν ἀπὸ θεϊκὴ φωτιά. Εἶναι ἡ ἀκατάλυτη φύτρα. Καὶ δὲν θὰ τῆς λείψει ποτὲ ὁ σπινθήρας. Δουλεύτηκε καὶ εὐωδίασε μὲσα στὴν ἱστορία τῆς Πόλης σὰ λουλούδι ἀπὸ ἀόρατο χέρι. Καὶ θἆναι πάντα ὄμορφη. Ἀκόμα καὶ γερασμένη. Καὶ θὰ βγάζει ἄρωμα θεῖο καὶ χυμὸ περιούσιο. Ἀκόμα καὶ μέσα στοὺς χειμῶνες της. Καὶ μέσα στὴν παγωνιά της. Καὶ θὰ ζυγίζεται ὅπως ζυγίζεται μιὰ νίκη. Μὲ ἀκροάματα θουρίων ἀπὸ τὴ χρυσὴ πύλη τῆς καρδιᾶς της. Καὶ μὲ ἀντηχήματα πατέρων ποὺ συνθέτουν τὴν ἱστορία της. Καὶ θὰ κρίνεται μόνο ἀπὸ τὸν Θεὸ ποὺ τὴ γνωρίζει. Κι ἀπὸ τὸν λόγον τὸν ποιητικό, ποὺ μπορεῖ νὰ τὴ στεφανώσει.
Κάποτε μᾶς μεθοῦσε ἀπὸ φῶς καὶ χρῶμα. Τώρα μᾶς ζαλίζει μὲ τὶς ἀνταύγειές τους. Μὲ τοὺς ἰριδισμοὺς τοῦ ὁρίζοντά της. Γεννήματα κι αὐτὰ τῆς ὡριμότητάς της. Ἀποκυήματα τοῦ πάθους καὶ τοῦ γλυκασμοῦ της. Σὰν ἀείφωτοι ὁρισμοὶ ξετινάζονται ἀπὸ τὸ εἶναι της. Καὶ σὰ φάροι καὶ φανοὶ στήνονται μέσα στὸ σύθαμπο τοῦ δειλινοῦ της. Μὰ ἡ ἴδια ἀειφλεγὴς ψυχή της συνεχίζει τὴ λειτουργία της. Ἀειφρούρητοι κι οἱ λειτουργοί της, θὰ συνεχίζουν ν’ ἀσκητεύουν μπροστὰ στὸ εἰκόνισμά της. Κάτω ἀπὸ τὸν Παντοδύναμο ποὺ σαρκώνει τὴν ἀϊδιότητα. Καὶ μᾶς μιλεῖ γιὰ τὸν χρόνο τοῦ ἐρχομοῦ καὶ τῆς ἀναχώρησης τῆς Ρωμηοσύνης. Ποὖναι στὰ χέρια του.».
Διότι, ὡς καὶ Ὑμεῖς, ὁ Καθηγούμενος πάντων ἡμῶν καὶ τοῦ ἡμετέρου Γένους Πατριάρχης, διετρανώσατε πρὸ ἐτῶν, κατὰ τὴν νύκτα τῆς Ἀναστάσεως: «Ἐδῶ τίποτε δὲν εἶναι ἐρείπιο, τίποτε δὲν εἶναι χαμένο. Ὅ,τι ἁγιάσθηκε ἀπὸ ἄσκηση καὶ προσευχή, δὲν εἶναι ποτὲ νεκρό. Ὅ,τι εἶναι φτιαγμένο γιὰ τὸν Χριστό, δὲν πεθαίνει!».

Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἕνεκεν!